Historiek

De ontwikkeling van het oplossingsgericht werken is een trans-Atlantisch verhaal. 

Onderaan deze pagina staat de homilie van Dr. Dirk De Wachter, gebracht op het afscheid van Dr. Luc Isebaert 5 oktober 2019

Eind de jaren '70 was er in België de ontmoeting tussen Dr. Luc Isebaert en Dr. Myriam Le Fevere de Ten hove. De start van het Vlaamse verhaal van 'Wat werkt in therapie?' begon met de cursus Systeemtherapie van Dr. Theo Compernolle in Leuven. Hun zoektocht gaf hen de sleutels die niet alleen in Vlaanderen erkend werden als efficiënt en nuttig.
In 1986 werden de cursussen die ze al organiseerden formeel gebundeld in het nieuw opgerichte Korzybski Instituut, waar ook Louis Cauffman betrokken was. 

Het model van oplossingsgerichte therapie en de naamgeving werd eind de jaren '70 in de Verenigde Staten ontwikkeld door Steve de Shazer, Insoo Kim Berg en Yvonne Dolan aan het BFTC (Brief Family Therapy Center) in Milwaukee.

In de jaren '80 ontwikkelde het Korzybski Instituut te Brugge/Parijs met oa. Luc Isebaert, Myriam Le Fevere de Ten Hove, Erwin De Bisscop en Marie-Christine Cabié een gelijkaardig therapeutisch model dat later op het Therapeutic Conversations 3 congres in Denver (1996) omgedoopt werd tot ‘The Bruges Model’.

Toen Steve de Shazer en Luc Isebaert elkaar op een congres ontmoetten in Parijs was dit het begin van een langdurige vriendschap en intellectuele kruisbestuiving die het oplossingsgericht werken wereldwijd zou verspreiden en beïnvloeden. Een verhaal uit die tijd is terug te vinden in het boek "Encounters with Steve de Shazer and Insoo Kim Berg, inside stories of Solution-Focused Brief Therapy".

Luc Isebaert: 
In '89 heeft Maurice Wajeman, een vriend bij wie ik in Parijs opleiding gaf aan het personeel van zijn dienst (meer bepaald in de Centre Psychiatrique de Saint Maurice, vroeger bekend als het Asyle de Charenton, waar de Marquis de Sade nog opgesloten gezeten heeft) mij er op attent gemaakt dat er een Amerikaan was die een boek geschreven had over zijn methode, en dat dat fel geleek op wat ik aan zijn personeel aan het aanleren was. 
Dat was Steve de Shazer, en het boek was Clues.
Ik heb dat gelezen en meteen gevonden dat hij nog meer moest te vertellen hebben dan er in zijn boek stond. Ik heb hem dan uitgenodigd en in '90 is hij voor Korzybski naar Parijs en naar Brugge gekomen. Het bleek toen dat effectief zijn methode, oplossingsgerichte therapie, zeer goed leek op wat wij in Brugge ontwikkeld hadden met een denkgroepje dat bestond uit Erwin De Bisscop, Myriam Lefevere en uw dienaar. Ons doel was wijs te geraken uit Milton Erickson en welke methodes hij volgde om zijn resultaten te bereiken. Wij waren daarmee begonnen in 1983-84. We hadden nog geen naam voor ons model en hebben ons bij de oplossingsgerichte trein aangehaakt. 

Wikipedia pagina Dr. Luc Isebaert
WIkipedia-pagina Dr. Myriam Le Fevere de Ten Hove
Het essentiële verschil tussen 'Brugs Model' en 'Oplossingsgericht volgens het Milwaukee-Model" vertelt Dr. Luc Isebaert in dit filmpje van 'De Content'. 

Death of Resistance geschreven door Steve de Shazer, gepubliceerd maart 1984  Death of Resistance Steve de Shazer.pdf
Manuscript received December 2, 1982; Accepted May 3, 1983: hier

Op het EBTAcongres in Frankfurt, 2017, is een samenvatting gemaakt van wat de oplossingsgerichte aanpak anno 2017 inhoudt. 
Het artikel Theory of SF Practice onder redactie van Peter Sundman, Matthias Schwab, Ferdinand Wolf, Svea Van der Hoorn, John Wheeler en Marie-Christine Cabié vindt u hier: Theory-of-SF-practice-Draft-in-September-2017-online.pdf

De homilie van Dr Dirk De Wachter op het afscheid van Dr. Luc Isebaert, 5 oktober 2019

 

Homilie
uitgesproken door Dr. Dirk De Wachter
op afscheidsdienst van Dr. Luc Isebaert
zaterdag 5 oktober 2019
Sint-Walburgakerk Brugge

Cher Luc,
Beste Luc,

Een tiental dagen geleden zaten we samen in je huis in Oostende, keuvelend tussen de boeken en de piano’s, met de hond Epicure trouw aan onze voeten. Je vroeg mij om de homilie uit te spreken bij onze volgende ontmoeting in de Sint-Walburgakerk in Brugge, de kerk met het beste orgel, waar Sophie nog veel op gespeeld heeft. Ik ben vereerd en ook geëmotioneerd. De ‘homilia’ is het Grieks voor conversatie, dus ik vind dat we dit samen moeten doen.

Wat moet ik aan de mensen vertellen, Luc?

“Maak het niet te lang”, zei Luc, “alleen de belangrijkste zaken en noem geen namen, want dat kan gevoelig liggen”.

Geboren in Zwevezele, als jongste van 7 in een hecht gezin. Familiale en transgenerationele banden waren ontzettend belangrijk voor Luc. “Ik wil sterven in het bed waar mijn beide grootouders in gestorven zijn en ik wil rusten in het familiegraf”.

Vader Isebaert was professor aan de brouwerijhogeschool in Gent. Beide ouders legden de basis voor de culinaire en de culturele sfeer die het hele leven zouden blijven bepalen. De middelbare school volgde hij in Brugge, uiteraard Latijn-Grieks, op uitmuntende wijze, met een blijvende belangstelling voor de Stoïcijnen en de Epicuristen.

Hij was toen op kamers bij Nonkel Paster, die voor de oorlog nog onderpastoor geweest was in deze kerk. “Eerst wou ik zelf nog priester worden, zo ging dat in die tijd”, zei Luc, “maar mijn ouders vonden dat ik eerst iets moest studeren”. Hij zou zijn roeping ten volle waarmaken in de geneeskunde en de psychiatrie. De jaren in Leuven waren zeer bijzonder. Luc was toen al de mentor en de natuurlijke leider van een groepje studenten die hij “Les Copains” noemde en die zich gedreven stortten op literatuur, muziek, film. Reizen naar Parijs en lezen van Proust, organiseren van een eigen alternatieve filmclub, ontdekken van de liefde, alles in de sfeer van de jaren 60. “Dat was een mooie tijd”, zei Luc.

Voor zijn specialisatie in de neuropsychiatrie kwam hij terecht in Zwitserland in het Frans en het Duits bij een psychoanalytisch geschoolde kinderpsychiater. In de authentieke chalet in Zwitserland hebben vele vrienden gelogeerd, Luc was altijd gastvrij. Hij volgde zelf een Lacaniaanse analyse. “Zo ging dat in de tijd”, zei Luc daarover.

Zijn eerste werkplek als psychiater was in het ziekenhuis van Kortrijk. Hij combineerde het klinisch werk met het openhouden van een eigen restaurant annex cultureel centrum waar concerten en tentoonstellingen plaatsvonden, en waar hij, ongelofelijk maar waar, ’s avonds zelf kookte voor de gasten. Later volgde hij een systeemtherapeutische opleiding in Leuven en ging hij zich meer en meer toeleggen op deze therapeutische richting. Intussen woont hij in een prachtig huis in Wervik, waar zijn gezin met drie kinderen opgroeit. “Dat was een mooie tijd”, zei Luc.

Begin jaren 80 komt hij in het Sint-Jansziekenhuis in Brugge waar hij diensthoofd wordt van de psychiatrie. In deze periode komen jaarlijks assistenten in opleiding die zich laven aan zijn eruditie, zijn creativiteit en zijn originele ideeën. Hij straalde een merkwaardige mengeling van melancholie en joie de vivre uit. De seminaries zijn non-conformistische broedplaatsen zoals ze aan de universiteiten niet kunnen bestaan. Hele generaties medewerkers hebben kunnen genieten van zijn ongebreidelde ideeën die hij op hoogst eigen didactische wijze kon doorgeven. In deze sfeer ontstond het Korzybski-instituut dat zich snel ontwikkelde tot een internationaal instituut met een eigen model: “The Bruges Model”. De ontwikkelde methode van oplossingsgerichte therapie kent een brede toepassing in uiteenlopende domeinen. Vele internationale organisaties vertakten inmiddels uit de oorspronkelijke stam. “Dat is inderdaad wel goed geweest”, zei Luc. Luc was de “Maitre à penser”, met een oeverloos brede kennis en belezenheid, met een steeds verrassende kijk, maar bovenal een minzame en genereuze mens, een levenskunstenaar.

“Misschien het culinaire ook vermelden” zei Luc nog.
Inderdaad, de jarenlange onvergetelijke festijnen, eerst in Wervik en later op altijd wisselende adressen, met een Abécédaire als leidraad, waren van een onovertroffen klasse. “Tot de M van Matelote waren we gekomen” zei Luc.

Luc was een uitzonderlijk mens, als echtgenoot voor Sophie, als vader voor Staf, Anaïs en Emmanuel, als grootvader voor zijn kleinkinderen.

“Dat is wel genoeg zo”, zei Luc.

Toch voeg ik er graag de opmerking aan toe die Raf mij stuurde. Het gaat over aanwijzingen op een muziekpartituur van Satie, die Luc merkwaardig goed typeren.

“avec étonnement”

“ne sortez pas”

“dans une grande bonté”

“dans une légère intimité”

“sans orgueil”

“Ik geloof dat onze ziel verspreid wordt over de wereld, dat we zo oneindig verder bestaan in kleine deeltjes in ruimte en tijd” zo zei Luc nog.

Merci, Luc

à-Dieu